Opowieść bez sensu.

Pustynia. Jak okiem sięgnąć - bezkresne i jałowe pustkowie. Ot, kolejny zaprzepaszczony kawałek gruntu na tym zapomnianym przez bogów świecie. Najpewniej obszar ten do kogoś kiedyś należał, bo, o zgrozo, ludzie przypisują sobie prawo do posiadania ziemi. Od kiedy ziemia jest niby własnością człowieka? Przecież nie jest jego dziełem.

To jednak nieważne, skupmy się na istocie tej nieurodzajnej ziemi, na której nie widać nawet cienia żywego stworzenia. Nie ujrzysz na niej, drogi czytelniku, żadnego psa, kojota, szakala, żyrafy, pod sklepieniem nie ujrzysz klucza żurawi, pikującego orła. Prawdę mówiąc - nawet chmur tam nie ma. Jest tylko gorące słońce swymi promieniami palące i niszczące znajdujący się pod nim grunt i każde małe ziarenko, źdźbło trawy odznaczające się najniklejszą wolą życia. Wielkie i nieskończone nic. Nic, przez duże "N".

I gdy tak wytężasz wzrok, by jednak mój nikomu niepotrzebny opis tego upiornego krajobrazu okazał się fałszem, nareszcie dostrzegasz coś. A raczej błysk, słońce odbijające się od jakiegoś drobnego elementu wyłamującego się z tej monotonnej kompozycji. Z początku ciężko Ci zdefiniować CO dokładnie widzisz, starasz się patrzeć na tyle długo, by wyróżnić kontury, a na tyle krótko, by oślepiające halo (jednakże ziemskie, a nie kosmiczne) nie zrujnowało stanu siatkówki Twojego oka. Nie wiesz także jakim cudem cokolwiek mogłoby błyszczeć w ten sposób w takim miejscu. Jeśli znajduje się tam od dawna, najpewniej powinno być przykryte kurzem, ewentualnie mocno nim przysypane i zabrudzone. Odpuszczę sobie gadkę o nadziei i Lynchowskim świetle jako symbolu dobra - po prostu stoisz tam, w tym jednym miejscu i namacalnie, czyli zmysłami, odbierasz ten jeden element krajobrazu. Widzisz go.

Po jakimś czasie blask słabnie. Uświadamiasz sobie, że marnujesz czas na takie bzdury, ba marnujesz go tyle, iż słońce zmienia swą pozycję na nieboskłonie. Zbliża się wieczór i nareszcie (gdyż wciąż jest wystarczająco jasno) masz okazję przyjrzeć się intrygującemu zjawisku dokładniej. Dziwisz się, bo owym oślepiającym wcześniej przedmiotem jest... właz. Znasz tę konstrukcję. Kojarzysz ten układ wrót, charakterystyczną konsolę przy wejściu, od dawna nieużywaną. To krypta, taka, jakie kiedyś budowano, gdy to wszystko się zaczęło. Ten cały bajzel, dzięki któremu masz teraz "przyjemność" oglądać pustynię, na której właśnie stoisz.

Twoją kontemplację reliktu przeszłości przerywa przeciągły syk. Ale nie gadzi syk. SYK. Który niemal rozsadza Ci czaszkę, nawet z tak wielkiej odległości. Bo doskonale wiesz skąd dobiega. Ponownie zawieszasz wzrok na metalicznym monolicie (jakbyś tylko to robił/a cały dzień). I widzisz, nareszcie coś zaczyna się dziać. Coś, co nie daje złudzeń i jest rzeczywiste i jednoznaczne. Nie musisz już zamęczać swego umysłu domniemaniami. Po prostu patrzysz jak dzieje się coś wyjątkowego.

Niedługo potem syk zostaje zastąpiony przez łomot, jakby wyginano ogromną tytanową płytę. A może właśnie to robią? Widzisz, że wrota krypty delikatnie (idealne słowo na czynność zardzewiałej kupy złomu) cofają się do środka kompleksu, a następnie staczają się na bok dając drogę ucieczki... czemuś? Komuś?
W kłębach pary rysuje się jakaś postać. Ma ręce i nogi na swoim miejscu. Ma tylko jedną głowę, co jest dla Ciebie szokiem. Przez krótki moment istnieje w twej wyobraźni myśl, że to może być człowiek. To jest człowiek, to pewne. Czujesz to w głębi. Widzisz odzianego w krypciane łachmany człowieczka, który zakrywa usta dłonią. Najpewniej chroni je przed dostaniem się do środka pyłu. Nikt tego nie lubi. Słyszysz kaszel - to normalne. Po kaszlu następuje wykrzyczane pytanie: "Jest tu kto?!".

ALEŻ JESTEM AMBITNY. Tak, to miała być metafora powrotu do pisania blożka. Tak, UWIELBIAM Fallouta. Tak, mam przerost ambicji. Tak, uwielbiam metafory. Tak, mam nowe tematy na bloga. W skrócie: "Żyj pączku, krocz". Widzimy się (czytamy..?) w kolejnym poście!

Spamalot, czyli Monty Python i Święty Graal w wydaniu teatralnym

Jestem ogromnym fanem Monty Pythona. Serio. Ministerstwo Głupich Kroków albo Hiszpańska inkwizycja bawią mnie sto razy bardziej niż wszystkie współczesne polskie komedie razem wzięte. Dla tych, którzy jakimś cudem nie znają tej legendy komizmu - Monty Python to grupa brytyjskich (co niesamowicie istotne, będące też przy okazji punktem wyjścia wielu skeczy) komików/aktorów, którym poświęcony był serial zatytułowany pomysłowo Latającym Cyrkiem Monty Pythona. Ci goście wylansowali całą kupę skeczy i filmów, których gagi/teksty zapisały się na dobre w popkulturze. Jednym z takich filmów był Monty Python i Święty Graal, i to właśnie na jego opisie (choć nie w kinowej formie) chciałbym się tutaj skupić. Mowa tu raczej o jego teatralnej aranżacji, którą miałem przyjemność obejrzeć wczorajszego wieczoru w Teatrze Muzycznym w Gdyni.

Plakat filmu. Zdjęć nie będzie *smutna buzia*

Na początku - jak zwykle - obawiałem się. W zasadzie, miałbym ogromny problem z przetrawieniem zrujnowania tak genialnego obrazu, jakim był pierwowzór. To jest jak z wieloma innymi filmami, za których rimejki się zabierano, jednak płodzono wielką i śmierdzącą kupę...błota. Tutaj stawka była jakby większa, gdyż reżyser nie miał wyboru, jak tylko w jakiś magiczny i wyjątkowy sposób przełożyć wyjątkowość tego angolskiego, z lekka flegmatycznego humoru na język polski i polskie realia, a żeby przy tym nie wyszło to naciąganie. I cóż, w takiej obawie siedziałem przez dłuższe... parę sekund. Bo po paru minutach od rozpoczęcia spektaklu (stawiam, że było ich może z pięć) dotarło do mnie, że śmiechu będzie co niemiara, a klimat oryginału będzie tak gęsty, że aż możliwy do pokrojenia nożem.

Poważnie, w życiu nie spodziewałbym się tak wiernego odwzorowania takiego filmu, i to przy warunkach dość okrojonych (oczywiście - w porównaniu do swojego kinowego bliźniaka) - tak więc pojawił się Bóg, będący przewodnikiem Artura i reszty ekipy; pojawili się Rycerze Mówiący NI!, czarny rycerz, drewniany królik, zabójczy królik, a także Święty Granat Ręczny z Antiochii, który wystąpił chyba w najzabawniejszej scenie całego spektaklu. Reżyser dodał także wiele od siebie, przy czym wiele z tych dowcipów dotyczyło życia w Polsce, jakby wyrównując dozę hejtu na Anglików i Polaków. Czasami nudziły mnie utwory i postać Pani Jeziora, jednak w skali całej sztuki - był to dość nieznaczny element. Szczególnie urzekła mnie gejowska propaganda oraz starcie z Francuzami (którym też się dostało), którzy zabarykadowali się w zamku, a Artura i jego kumpli nękali jedynie, ekhem, gazem bojowym.

Cóż mogę powiedzieć? O tym, że gdyński Teatr Muzyczny stoi dobrymi sztukami, wiadomo powszechnie każdemu, kto doń uczęszcza. Większą sztuką (ha, ha) jest odwzorowanie legendy kinematografii, będącej w zasadzie parodią samą w sobie, wysublimowaną humorystycznie w inteligentny sposób. Maciej Korwin (reżyser) dokonał "niemożliwego" przekładając film na deski teatru w sposób bezbłędny.

Krótka historia o muzycznej stronie mego życia.

Jeśli miałbym określić swoje muzykalne przygody (w sensie, jeśli chodzi o słuchanie muzyki, bo z gitarą uprawiam regularne stosunku zaledwie od pół roku) jednym słowem, to pasowałoby tu słowo nietypowe. Poważnie, chwytałem się chyba każdego możliwego gatunku (co obecnie uznaję za idiotyczne i do bólu ograniczające). Nie bardzo nawet wiem od czego zacząć, więc może cofnę się w czasie do momentu, w którym moja świadomość zaczynała tolerować jakiś gatunek całkowicie i w pełni.

Była to może 6. klasa podstawówki, albo i 1. gimnazjum. W każdym razie, okolice 13. roku życia. Wiadomo, że chłopięciem (he, he) będąc, nie do końca ogarnia się świat i wszystko jest dla nas niestabilne, nowe. Jako dorastający dzieciak chcesz się czymś wyróżnić, być alternatywny, przykuwać uwagę, budować oryginalny wizerunek siebie w oczach innych (nadal mi to doskwiera, teraz jednak jest to całkowicie naturalne i bez premedytacji). W wyniku dziwnych zawirowań, poniekąd też pod wpływem niektórych znajomych, zacząłem zagłębiać się w utwory Behemotha, starego, dobrego polskiego Bezia. Teraz w sumie nie wiem co ja tym widziałem, black metal jakich wiele. Wtedy jednak uznawałem, że taki gatunek może być ostatnią rzeczą, którą osoba w moim wieku mogłaby się interesować. Trwałem w tym swoim udawanym fanbojostwie, jednak nigdy nie doszło do zapuszczenia brud-metalowych kłaków. Minęło parę miesięcy, aż w końcu mój "gust" muzyczny po raz kolejny musiał się dostosować. Kolejne dziwne zawirowania doprowadziły do tego, że w absurdalnie dziwny i niezrozumiały sposób zaczęło mnie jarać screamo i wszelkie pochodne tego... ekhem, gatunku. Tak, to jest ten moment, na wspomnienie którego mam ochotę popełnić samobójstwo. Na przykład strzelając sobie w głowę z łuku brwiowego, albo topiąc się w stawie kolanowym.

Z niechęcią przyznaję, że to nie do końca MNIE jarało. To dziwne, ale to zdanie łatwo zinterpretować. Wracając do tematu - sympatia do chłoptasiów piłujących swoje wymalowane buźki bezpowrotnie minęła i zawiesiłem się w czasie i przestrzeni bez punktu zaczepienia. To był czas absolutnego pustostanu i ponownie szukania swojego wizerunku w kwestii dźwięków i obrazów nimi malowanych. Aż pewnego wieczoru (na potrzeby klimatu przyjmijmy, że był ciemny, zimny i deszczowy) krążąc po meandrach Jutjuba wkroczyłem na nieprzebyte ścieżki dyskografii Led Zeppelin. Przysięgam, że była to jedna z najlepszych decyzji mojego życia. W końcu poczułem, że to mnie naprawdę coś jara, że absolutnie kręcą mnie te fantastyczne riffy, kunsztowne solówki, rozdzierający wokal i cholernie satysfakcjonujący mix gatunkowy. Miłość do zespołu i chora fascynacja gitarzystą zespołu, Jimmym Pagem, siedzi we mnie do dziś, choć teraz już wolę poświęcać się czemuś nowemu, eksperymentować i odkrywać. Przez dłuższy czas siedziałem w klasycznym rocku, hard rocku, połowicznie w staroszkolnym metalu (Metallica, Iron Maiden, etc.), natomiast moja strona na last.fm obumierała, bo nic nowego się na niej nie pojawiało i prawdę mówiąc - zamykałem się na wszystkie cuda muzyki, które gdzieś tam na mnie czekały.

Rozpoczęcie nauki w liceum totalnie wywróciło moje postrzeganie tematu. Chyba największą rolę odegrała w tym Oriana, która poniekąd wprowadziła mnie w jakieś nowości, o których wcześniej nie miałem pojęcia. Wyzbyłem się durnego przeświadczenia, że "pop to ścierwo, a ambient usypia". W końcu zacząłem odnajdywać ciekawe elementy w każdym z gatunków, i teraz już szczerze mogę powiedzieć, że słucham naprawdę wszystkiego. Sprawy potoczyły się szybko - początkowo dość niechętnie post-punk, nowa fala, wszystkie pochodne "fale", elektronika, gotyk, całkiem niedawno rapsy, pokochałem eksperymentalę, folki, industrial, a nawet techno zaczęło mnie pociągać. Zacząłem chętnie chodzić na koncerty, przywiązywać ogromną uwagę do detali!

Led Zeppelin musiało udostępnić trochę miejsca w mojej duszy drugiemu genialnemu projektowi (który obok Led Zeppelin, IMHO, był najlepszym, co mogło spotkać muzykę ever)  - Swans (Łabędzie, tak btw., zasługują na całkiem oddzielny wpis na blożku). Cholera, strasznie emocjonalnie do tego podchodzę. Obecnie nie wyobrażam sobie życia bez muzyki. Mało tego, że spełniam się literacko (och, Magnetoffonie), to jeszcze czuję się jakiś, hmm... Wywyższony na ultra boski poziom, przeniesiony do totalnie innej rzeczywistości. Uważam, że to medium mogłoby z powodzeniem zastąpić każde inne w życiu codziennym - zwłaszcza telewizję. Magia. Słuchajcie muzyki, ludzie.

Macie jeszcze mojego lasta, cobyście wiedzieli czym się raczę w chwili obecnej:
  http://www.lastfm.pl/user/GodDamnMoose

Soundrive 2014

Oto dlaczego nie pojawiają się kolejne posty - po szkole wracam na chwilę do domu i znowu do Gdańska, bo Soundrive. Nie to, że nie mam czasu w ogóle, ale po prostu jest go za mało i wolę się polenić zamiast napisać coś na bloga. TRUDNO, ale niedługo pojawi się moja relacja z Sounda i jeszcze coś specjalnego. Także uzbrójcie się w cierpliwość!

Wyjazd i zastój (part 2)

Nie uprzedziłem o nadchodzącym zastoju na blogu - moja wina, przyznaję. Ale usprawiedliwię się tym, że to stało się tak nagle, że nawet nie ogarnąłem kiedy. Nie było mnie przez te parę dni, ponieważ byłem na "grzybach" (na szczęście, nie znaleźliśmy żadnego) z moją dziewczyną i jej rodzicami. Pogoda momentami ssała bardzo, ale wieczorem zawsze robiło się bardzo ładnie i mogliśmy łoić w piłkarzyki. Teraz jestem dosyć zmęczony, ale ogółem było bardzo fajnie i wieczorem powinienem już zamieścić normalny, pełnowymiarowy wpis - tym razem o Syberii (tej grze, w sensie).

P.S.
Dwa tygodnie do końca wakacji, serce mi krwawi.

Jarmark Dominikański A.D. 2014

Byliśmy dzisiaj z moją dziewczyną Orianą na Jarmarku Dominikańskim w Gdańsku. Jest to chyba najlepszy moment, by zaopatrzyć się tanio w naprawdę rzadkie płyty muzyczne, winyle, komiksy, gry na konsole, a nawet pocztówki, kubki i inne śmieci (dzisiaj widziałem prawdziwą buławę). W zeszłym roku miałem trochę więcej pieniędzy, teraz niestety nawet niespecjalnie odkładałem, aby sobie nakupować płyt, więc tym razem nastawiłem się na kupno jedynie komiksów, które na dodatek kupowałem na spółkę z bratem.

Wracając do samego wydarzenia, w totalnym upale błądziliśmy między tymi stoiskami oglądając coraz to dziwniejsze rzeczy, wypatrując coraz to rzadszych i bardziej hipsterskich płyt. Oriana od samego początku polowała na winyla, więc głównie na nich się skupialiśmy. Na początku obczailiśmy, że dość tanio jest do kupienia Fleetwood Mac i Stevie Nicks, widzieliśmy też sporą kolekcję płyt Sonic Youth. Ale to wciąż nie było to. Niestrudzenie kontynuowaliśmy poszukiwania, aż tu nagle *CIOS W SZUGEJZOWĄ DUSZĘ* - debiut My Bloody Valentine na winylu. Nie powiem, omdlenie było blisko. W pamięci zaznaczamy stoisko grubą czerwoną kreską i idziemy dalej. Ogarnąłem jakiś kramik z komiksami i zanurzyłem się w tonach różnorakich wydawnictw i bohaterów. Najbardziej liczyłem na zakup "Zabójczego żartu", czyli historii Jokera, ewentualnie "Trybunału sów", ale w końcu postanowiłem kupić coś innego, tańszego, ale również ciężkiego obecnie do dostania. Kupiłem 3 komiksy o Spawnie z Toddem McFarlanem w roli mistrza kreski. Jeśli chodzi o Spawna - nie jestem jakoś specjalnie obeznany w jego mitologii, wiem tylko, że to jeden z mroczniejszych bohaterów (raczej antybohaterów) w historii komiksu. No i wiem też, że McFarlane jest moim ulubionym rysownikiem. Więc te komiksy sprzed 17 lat to było moje małe "must have".

Chwilę potem dołączyłem do Oriany przy pobliskim stoisku, na którym znalazła więcej magicznych winylowych cudów - między innymi Slowdive i Pale Saints z kotem na okładce. Po usłyszeniu ceny cofnęliśmy się po debiut MBV, bo w sumie w naszej opinii jest znacznie lepszą technicznie i chwytającą słuchacza za gardło płytą. Ach, "Cupid Come".

I tak oto Oriana została szczęśliwym posiadaczem takiego unikatu jak "Isn't Anything" MBV, a ja pomimo ograniczonych funduszy jakoś zadowoliłem duszę nerda Spawnem. Obiecaliśmy sobie też znacznie lepiej przygotować się na Jarmark w przyszłym roku i opuścić go ze stosem płyt. Challenge accepted.

Komiksy ze Spawnem.

Oriana z winylem. I Arizoną.

OFF i krótka przerwa

Och, och, nadszedł ten wiekopomny i jakże ekscytujący moment, bo oto jutro rano wyjeżdżam na Off Festival w Katowicach! Czeka mnie masa ciekawej muzyki, zabawy i życia w namiocie. Kolejne wpisy po powrocie, czyli raczej gdzieś w okolicach 5/6.08.Oczywiście, nie omieszkam podzielić się wrażeniami!
Stay calm i do kolejnego wpisu!

Zastój

Musicie mi wybaczyć króciutki zastój, drodzy czytelnicy (jeśli w ogóle istniejecie)! Otóż, miałem małą wyprawę do Malborka, na której wynudziłem się niemożebnie, nie miałem muzyki, czytanie w końcu mi się trochę znudziło, przeczytałem wszystkich X-Menów w pdf, których miałem na tablecie, obejrzałem wszystkie odcinki "Star Wars: The Clone Wars", które miałem też na tablecie. A wszystko to po... nic. Właściwie po nic. W sumie to nawet miałem szansę zawłaszczenia sobie i przywiezienia do domu banjo, ale niestety, moja babcia nie pamiętała co się z nim stało i nieco mnie żal dopadł. No bo hej, przecież gra na banjo jest o wiele lepsza niż jakaś bezużyteczna gitara elektryczna!

Okej, uważam ten zbiór losowych wyrazów za całkiem bezużyteczny. Przynajmniej się usprawiedliwiłem, o. Z ciekawostek: żyję nadchodzącym Offem. Jestem szalenie podekscytowany. Aha, i dzisiaj wieczorem pojawi się wpis. Rozważam "To Be Kind" Swansów albo wpis o komiksach w ogóle. Dum Dum Dum.

Wolność

Od dwóch dni jestem wolnym człowiekiem. Tak jest, już nie mam pracy. To jest naprawdę śmieszne, zwłaszcza, że tę pracę dostałem na początku lipca. Dzisiaj jest 19. Doświadczenie zawodowe level hard. Najbardziej smutno jest mi dlatego, że nie dostanę tyle pieniędzy na ile na początku liczyłem, ale już planuję coś na sierpień, coby się nie lenić za bardzo i jeszcze coś zarobić na przyjemności. Płyty się same nie kupią!
Z kolei plusów teraz widzę całe stosy. Mogę na przykład jeść obiad o normalnej godzinie. Nie muszę wysłuchiwać ludzi jęczących do mnie jakieś bzdury przez telefon, które tak naprawdę mnie nie interesują. Mogę się częściej widywać z dziewczyną. I przede wszystkim dostrzegłem to, że mogę o większej ilości rzeczy pisać tutaj, na blogu.

Wcześniej to była dla mnie jedynie drobna odskocznia od rzeczywistości, teraz jednak mogę potraktować to bardziej na poważnie, urozmaicać trochę wpisy, które na pewno będą się tu pojawiały regularnie. Postaram się też, żeby były pół na pół luźne i profesjonalne. Tak jest, bardzo się zaangażowałem. Obecnie jestem w trakcie oglądania "Silent Hill", muszę dokończyć, a możliwe, że jeszcze tej nocy obejrzę "The Babadook", jeden z fajniejszych horrorów jakie obecnie grano w kinach. Możliwe też, że o tym drugim napiszę coś tutaj. Noszę się też z zamiarem opisania swoich wrażeń odnośnie "To Be Kind" Swansów, bo ta płyta i odczucia, które we mnie wzbudziła zasługują na oddzielny wpis. I jeszcze Doctor Who. I American Horror Story. I może jakiś przekrojowy felieton o Zeppelinach, albo komiksach, które czytałem. Mam masę pomysłów.

A co do pracy - nie lubiłem jej, wykańczała mnie. Była fajna atmosfera, ale klienci to w dużej mierze tępa hołota. I ona przecież ma zawsze rację. Polecam tylko cierpliwym.

Wakacje i ich brak.

Już rozumiem jak czują się ludzie dorośli, dojrzali i poważni. Dlaczego? Otóż dlatego, że ostatnio postanowiłem wziąć się za pracę od wakacji. I udało mi się. Dlaczego tak postanowiłem? Cóż, jak w życiu każdego młodego człowieka pojawia się miliard okazji do wydania pieniędzy, a ja chciałem powstrzymać te okazje przed umykaniem mi. Naprawdę, bardzo się cieszę, że udało mi się to ogarnąć, ale z drugiej strony jest mi tak inaczej, tak dziwnie, że już nie mam tyle wolnego ile zawsze. Coś kosztem czegoś, no nie? Na co tak bardzo potrzebuję pieniędzy?

Przede wszystkim, wybieram się na Off Festival i chcę jakoś na nim przeżyć przez te parę dni, choć już teraz wiem, że będzie to niemały survival. Chciałbym sobie kupić laptopa, bo mój siedmioletni rzęch powoli obumiera w oczach. Muszę wymienić struny w gitarze, bowiem od dawna gram na fabrycznych i już mnie denerwują. Ale w sumie i tak będę miał sporo wolnego czasu. Mogę się wysypiać, bo zawsze mam na 15 i siedzę do 21. To dziwne, nie mieć wakacji. Zawsze chciałem utrzymywać się z pisania. Zawsze chciałem napisać książkę, która byłaby naprawdę dobra i stałaby się znana i lubiana. Mam setki pomysłów, więc może jeszcze coś się z tego wykluje. Ostatnio też myślę na poważnie o pisaniu o muzyce, ale tak profesjonalnie. No bo w sumie, muzyka to moja pasja. Jakoś sprawdzam się w opisywaniu jej (choć ponoć pisanie o muzyce, to jak tańczenie o architekturze) i naprawdę to lubię. Wystarczy pisać to, co się czuję, no i znać też zaplecze danej muzyki. Aby kompletnie nie stracić życia w sobotę idę na Open'era, bo grają The Horrors. Uwielbiam The Horrors. Przynajmniej tych starych. Mam nadzieję, że nie będą JEDYNIE promować nowej płyty. Jest strasznie hipsterska, ale w moim odczuciu nieco powtarzalna.

Hm. Właściwie to już sam nie wiem o czym ten blog jest i będzie. Pewnie o wszystkim. O tak. Po co się ograniczać do jednego tematu?

YouTube i inne takie.

Odkąd mam internet oglądam jutjuba. Czyli od dobrych paru lat. Zawsze uwielbiałem oglądać filmiki z gier na jutjubie, przeważnie były to let's playe, a już najczęściej były to nagrania z gier, w które miałem pewność, że nie zagram.

O ile dobrze pamiętam, pierwszym "zagrajmerem" polskim, którego oglądałem był Bungo21, a pierwszą jego serią, którą obejrzałem była ta z Silent Hilla 2. I choć człowiek ten ma naprawdę mrukliwy głos i często mówi dość jednostajnym tonem, to miałem całą masę radochy z obserwowania jego zagubienia, jego reakcji na jakieś bardziej jeżące włosy momenty (wiem, to dość sadystyczne).

Potem zacząłem oglądać LCSintraxa. Bardzo podobał mi się sposób, w jaki prowadził swoje serie - bardzo rzetelny, znał dobrze tytuły, które przechodził na oczach widzów, ponadto miał (nadal ma!) dość różnorodne serie na swoim kanale. Podoba mi się też to, że nic nie zmieniło się w jego nagraniach od tamtego czasu. Doceniałem też jego ironiczne podejście do niektórych aspektów. Oglądałem zaledwie filmy zaledwie kilku autorów takich nagrań i też wiedziałem, że wcale nie było ich wielu. Aż tu nagle BACH. Zrobiło się głośno o czymś takim jak partnerstwo. W międzyczasie pojawił się Minecraft. Wielu ludzi wyczuło nochalem niezły biznes na YouTubie i zaczęli tworzyć filmiki nie dla ludzi, ale właśnie dla kasy. Strona ta przestała być też tylko miejscem demonstracji swojej twórczości. Stała się jakimś polem rywalizacji, pojawiło się wiele dram, wiele z nich na kompletnie absurdalne tematy, wpłynęło to też w jakiś sposób na jakość nagrań. Teraz twórcy (nie wszyscy, ale wielu) stawiają raczej na ilość, a nie kiedyś, na jakość. Wchodzę teraz czasami na Jutuba, oglądam jeden, dwa filmiki i natychmiast się wynoszę. Brakuje tego czegoś, co mnie przyciągało kiedyś do tych wszystkich serii. Nie wspomnę o takich tworach jak niejaki Klocuch, którego większość użytkowników pewnie kojarzy. Aż się płakać chce, że ktoś taki został wpuszczony do internetów. Mało tego, robi niezłą karierę. Chyba też zostanę idiotą i pójdę być sławny.

A tak na poważnie, czasami mam wizję stworzenia jakiegoś lecpleja. Nie za bardzo wiem z czego miałby być. Czas pokaże, spontaniczne decyzje często są najlepsze.

Uwielbiam wybory i nienawidzę wyborów (MOŻLIWE SPOILERY)

O co chodzi z tymi wyborami? To jest bardzo dobre pytanie! Weźmy tu jeden z najprostszych przykładów (znowu mam zamiar nawiązywać do gier, tak więc uwaga): gry komputerowe i wybory moralne. Dlatego właśnie uwielbiam rpg-i, bo to właśnie w nich najczęściej owe wybory się pojawiają.

Skazać całą rasę, by uratować skrawek galaktyki? Zabić jednego kolesia, by osiągnąć swój cel służący prawu? Często potrafię spędzić parę długich minut na podejmowaniu decyzji w takich sytuacjach. Moim ulubionym przykładem jest Wiedźmin, w którym mało tego, że dokonywaliśmy wyboru. Jakiś czas później uruchamiała nam się ciekawa animacja opisująca decyzję, którą podjęliśmy dawno temu i jak ona wpłynęła na obecne wydarzenia. Dla takich rzeczy można przechodzić jedną grę parę razy, by poznać wszystkie możliwe wyjścia, a wierzcie mi, jest to wielce satysfakcjonujące! Ostatnio grałem też w The Walking Dead, i naprawdę, urzekła mnie ta gra. Do pewnego momentu - do tego, w którym przechodziłem ją drugi raz. Decyzje, które podjąłem na nowo, ale inaczej ZAWSZE. KOŃCZYŁY. SIĘ. TAK. SAMO. Może krótkotrwałe skutki były nieco inne, ale potem zawsze historia przyjmowała ten sam bieg. Właściwie to poczułem się nieco oszukany. I tak to przechodzę, bo jest nawet ciekawa historia, ale już nie czuję takiego wpływu na wydarzenia dookoła mnie. Nawet Mass Effect 3 ze swoim oszukanym zakończeniem nie zasmucił mnie tak bardzo jak twórcy Chodzącej Śmierci.

Czuję się jakbym miał umrzeć niezależnie od Twojej decyzji

A dlaczego nienawidzę wyborów w realnym życiu? Jakiś czas temu straciłem DWADZIEŚCIA minut na rozważanie, czy lepiej kupić Diunę Herberta, czy Grę o Tron. Kupiłem to pierwsze, a książkę Martina dostałem parę tygodni później i tak. Wybory są bezsensowne. Żałuję, że często nie mam jednej tylko opcji, wtedy nie traciłbym niepotrzebnie czasu. Nigdy nie potrafię określić jednoznacznie co jest dla mnie lepsze. Jeśli nie macie tak żałosnych problemów - zazdroszczę wam.