Miasto ślepców (2008)

Nie wiem czy poniższy hejt odniesie się bardziej do książki (której nie czytałem), czy może do tego, ekhem, wspaniałego filmu, z którym miałem, ekhem, przyjemność zapoznać się wczorajszego wieczoru. Ale zacznijmy od początku - tak jak powinno być. Przyjmijmy, że książka nie istnieje (jako, że jej nie czytałem). Przyjmijmy, że ten gówniany scenariusz i masa głupstw została popełniona przez scenarzystów filmu. 

No więc mamy sobie miasto, w którym ludzie zaczynają ślepnąć. Ot tak, ich oczy nie wydają się uszkodzone, same ofiary tej dziwacznej "choroby" po prostu widzą biel - i nic poza nią. Nie poznajemy imion żadnych postaci, możemy przypisać do nich jakiekolwiek - powiedzmy, że łatwiej się przez to z nimi utożsamić. W mieście - co oczywiste - wybucha totalny chaos, anarchia, bezprawie i ciemnota. Nikt nic nie widzi. Poza:

a) najgłówniejszą z bohaterek - tutaj graną przez Julianne Moore;

b) jakąś częścią społeczeństwa, która z reguły stanowiła w nim zazwyczaj prawo - siły specjalne, jakiś rząd, o którym nic nam nie wiadomo - ogół osób, które postanawiają całą oślepioną resztę zamknąć w szpitalu, i "niech sobie radzą sami".

Pośród tej pokrzywdzonej grupy jest oczywiście nasza protagonistka, która musi udawać, że nic nie widzi. Rozumiem, że może udawać przez strażnikami - w końcu udawała ślepotę, by do szpitala trafić z mężem. Ale po co udaje przed resztą pacjentów? Żeby co? Żeby jej nie zaatakowała banda szalonych ślepców? Ten motyw jest dla mnie dość niejasny, no ale okej. Później okazuje się, że w tym całym szpitalu znajduje się grupa nazi-niewidomych, którzy chcą całe żarcie dla siebie i będą szantażować naszą grupę popychadeł i wyłudzać od nich kosztowności w zamian za prowiant. Serio? Czy jesteście aż takimi idiotami, że potrzebne wam są do czegoś w TYM akurat momencie kosztowności? Kiedy, no, jakby świat się trochę sypie? Moja frustracja narasta. Juliane Moore wciąż ma 3 tony funu zgrywając niewidomą, zamiast wbić szefowi nazi-ślepców kosę w plecy na wejściu. No bo kto by zauważył, że coś jest nie tak? Skoro tak dobrze mogła udawać ślepą, równie dobrze mogłaby po cichu załatwić nemezis. 

Absurd sięga zenitu, gdy naczelny badass życzy sobie oddania kobiet w zamian za pożywienie. One, rzecz jasna, potulnie spełniają ich najbardziej zboczone fantazje, włączając w to Moore, która ironicznym trafem zadowala oralnie samego naczelnego badassa. Okej, co kto lubi. Nie będę się dalej rozwodził nad tą fabułą, która jest pomysłowa. Tak jest, mówcie co chcecie, ale pomysł zaczerpnięty z książki był bardzo obiecujący i pomysłowy! Ale zawiódł na całej linii, głównie przez takie niedociągnięcia, które nawet nie sposób wytłumaczyć. Najgorzej z tego wszystkiego wypadło zakończenie, które nie było satysfakcjonujące w żaden sposób. Okropnie mnie zawiodło, a jego otwartość... tfu, jaka otwartość. Bezsens był głęboki i przejmujący do szpiku kości. Okej, pochwalić trzeba ujęcia i kolorystykę - były naprawdę świetne i dawały jakieś poczucie prawdziwej beznadziei i szarości. Całkiem nieźle wypadła muzyka, i, jak wspomniałem wyżej, sam zamysł i idea całej fabuły. Drugie dno też jest całkiem sensowne - zbyt duże przywiązanie do materii prowadzi do zguby. Te małe plusy to za mało, by uratować ten film zabity przez detale.

"Granica świtu" (2008)

Tak jak ostatnio złapaliśmy fazę na wałkowanie dorobku Wesa Andersona, tak teraz chyba przyszedł czas na oglądanie wszystkich filmów z udziałem Louisa Garrela (w dalszym ciągu utrzymuję, że jest wyjątkowy). Wczorajszego wieczoru padło na Granicę świtu, czyli film parę lat młodszy od Marzycieli, teoretycznie, również bardziej dojrzały. Dzieło jest produkcji francuskiej, zatem nie uświadczymy tu języka angielskiego, czy na przykład bardziej znanych zachodnich aktorów. Na fotelu reżyserskim zasiadł Garrel senior i udowodnił, że offowe kino francuskie stoi na bardzo wysokim poziomie i paradoksalnie nie jest doceniane tak bardzo jak nierzadko znacznie gorszy mainstream. ALE OD POCZĄTKU.

Oryginalny plakat filmu.

Film opowiada historię gwiazdy filmowej (Laura Smet) pozostawionej przez męża samej w ogromnym, jałowym domu. Pewnego dnia spotyka się z fotografem (Louis Garrel), którego zadaniem jest zrobienie jej sesji zdjęciowej do popularnego czasopisma. Rzecz jasna, na sesji się nie kończy. Para nawiązuje romans i przeprowadza się do jednego z hoteli na dwa tygodnie. Nie chcę za bardzo zdradzać fabuły, powiem jedynie, że romans ten nie kończy się pozytywnie, a w dodatku jego zakończenie jest zarazem rozpoczęciem nowego wątku trwającego już do końca filmu. Jak oceniam sam seans? Bardzo pozytywnie. Film wywarł na mnie ogromne wrażenie, w sumie to nawet zaskoczył - pewnie dlatego, że po Marzycielach miałem zupełnie inne oczekiwania wobec kolejnego filmu. Brak tu tych humorystycznych akcentów, i dobrze. Garrel (bo oczywiście dla niego obejrzeliśmy film) pokazuje, że sprawdza się doskonale w roli zepsutego przez ideologię młodocianego buntownika, jak i amanta, artysty, fotografa.

Film jest w całości czarno-biały. Oldschool.

Na uwagę zasługują oczywiście też role Carol i występującej później Eve. Ta pierwsza doskonale ukazuje postępujące szaleństwo, ta druga natomiast - śmiertelne oddanie partnerowi. Ciekawy kontrast. Tak jak napisałem wyżej, film jest przedstawiony w czerni i bieli. Jest to o tyle ciekawsze, że właściwie gdyby nie parę detali, ciężko byłoby umiejscowić go w jakimś konkretnym punkcie na linii czasu. Oczywiście, podkreśla to uniwersalizm produkcji. Nietrudno się domyślić, że gatunek filmu to dramat, a jest to w rzeczywistości dramat pełną gębą. Początkowa sielanka szybko przeradza się właściwie w piekło, grę niepokojących, dołujących  wydarzeń, tragedii. Jeśli chodzi o pracę kamery - jest wyjątkowa. Ujęcia są ciekawe, pomysłowe, mamy wielokrotnie okazję dokładnie wpatrzeć się w twarze bohaterów wyrażające tysiące emocji, przez co łatwiej się w nich wczuć. U mnie 8 na filmwebie. Kolejny dowód na to, że warto zainteresować się kinem niszowym, bo często oferuje dużo ciekawszą rozrywkę niż mainstreamowe filmy.